Rozpoznanie produktów, które są zrównoważone pod względem środowiskowym i społecznym, staje się coraz trudniejsze. Na rynku UE istnieje ponad 200 tak zwanych oznakowań ekologicznych. Niewiele z nich charakteryzuje się przejrzystością, regularnie aktualizowanymi i rygorystycznymi kryteriami lub uwzględnia cały cykl życia produktów. W wielu przypadkach brakuje również niezależnej weryfikacji zgodności z kryteriami, która jest niezbędna, aby oznakowanie było wiarygodne. Niekontrolowane rozprzestrzenianie się oznakowań ekologicznych jest sprzeczne z celem, jakim jest kierowanie nabywców ku lepszym wyborom i promowanie zrównoważonego rozwoju.
Coraz większa liczba nabywców i konsumentów staje się coraz bardziej świadoma zjawisk „greenwashingu” i „bluewashingu”, ponieważ powszechne stało się niewłaściwe wykorzystywanie przesadzonych twierdzeń dotyczących zrównoważonego rozwoju środowiskowego i społecznego w celach marketingowych. Produkty są przedstawiane jako bardziej przyjazne dla środowiska lub jako „bardziej ekologiczny wybór” w porównaniu z alternatywami, bez żadnych dowodów potwierdzających takie twierdzenia.
Aby rozwiązać ten problem, Komisja Europejska zaproponowała zaostrzenie przepisów, zgodnie z którymi oznaczenia dotyczące zrównoważonego rozwoju stosowane na rynku UE muszą być bardziej przejrzyste i wiarygodne. Zgodnie z tą propozycją oznaczenia te muszą opierać się na solidnym systemie certyfikacji, co ograniczy ryzyko „greenwashingu” i wprowadzającego w błąd marketingu.
Taki system oznacza, że kryteria i metody weryfikacji opierają się na podstawach naukowych i są opracowywane w ramach otwartego procesu. Opracowywanie kryteriów musi również uwzględniać całościowe podejście do cyklu życia oraz stymulować zmiany w dziedzinie zrównoważonego rozwoju.
Co najważniejsze, zgodność z kryteriami musi zostać zweryfikowana przez niezależną stronę. Ostatecznie wszystko sprowadza się do dowodów. Nawet najbardziej ambitne cele w zakresie zrównoważonego rozwoju nie przyniosą oczekiwanych rezultatów, jeśli nie będą oparte na systemie niezależnej weryfikacji i monitorowania.
Znak ekologiczny lub certyfikat zrównoważonego rozwoju może być bardzo pomocny, ale tylko wtedy, gdy jest wiarygodny i opiera się na solidnym systemie certyfikacji. Na przykład w TCO Development – organizacji odpowiedzialnej za certyfikację zrównoważonego rozwoju TCO Certified – poświęcamy ponad 10 000 godzin rocznie na opracowywanie kryteriów. Skupiamy się przy tym wyłącznie na kategoriach produktów informatycznych. Ponadto co roku akredytowani eksperci poświęcają ponad 20 000 godzin na testowanie produktów i ocenę łańcucha dostaw, aby zapewnić zgodność z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi na stronie TCO Certified.
Innymi słowy, oznakowanie ekologiczne musi opierać się na solidnym systemie certyfikacji, który gwarantuje, że spełnia ono swoje obietnice. Wniosek Komisji Europejskiej jest mile widziany i będzie miał kluczowe znaczenie dla pomocy nabywcom w dokonywaniu lepszych wyborów oraz unikaniu „greenwashingu”.
Sören jest CEO w TCO Development, a poza zainteresowaniem bardziej zrównoważonymi produktami IT (kto by pomyślał?), uwielbia narciarstwo biegowe, kolarstwo górskie i kajakarstwo morskie.
