Het kopen van computers, displays en andere IT-producten is voor de meeste organisaties een noodzaak — maar deze aankopen brengen ook grote duurzaamheidsrisico's met zich mee. Om te voorkomen dat wordt bijgedragen aan ernstige problemen zoals schadelijke emissies, schendingen van het arbeidsrecht of andere gezondheids- en veiligheidsrisico's voor werknemers, moeten traditionele aspecten zoals prijs en prestaties worden afgewogen tegen milieu- en sociale risico's.

class="img-responsive

Deze tekst maakt deel uit van ons nieuwste rapport, Impacts and Insights: Navigating the Sustainable IT Revolution – The critical role of independent verification. Het rapport helpt inkopers wereldwijd om sociale en Milieu-aspecten van hun aankopen nauwkeurig te verifiëren.

Risico's in de toeleveringsketen vormen altijd een grote uitdaging bij het inkoopproces. De steeds complexere IT-toeleveringsketen heeft de toegang geopend tot een breed scala aan goedkope maar goed presterende computers en mobiele apparaten. Maar IT-hardware brengt in alle fasen van de levenscyclus risico's met zich mee — van de winning van grondstoffen tot aan de eindgebruiker en verder. Inkopers moeten de duurzaamheidsrisico's vanuit het perspectief van de levenscyclus aanpakken.

Stephen Fuller, expert op het gebied van maatschappelijke verantwoordelijkheid bij TCO Development, legt een verband tussen lage prijzen en risico's: “Bij de productie van een IT-apparaat zijn duizenden werknemers betrokken. Een belangrijke reden waarom de prijs en de waarde laag blijven, is dat deze complexe toeleveringsketens het moeilijk maken om de risico's voor mensenrechten te beheren en dat ze een hoge concentratie aan goedkope arbeid bevatten,” zegt hij.

“Het duidelijkste kenmerk van de elektronica-toeleveringsketen is de complexiteit ervan”

Een notebookcomputer kan als voorbeeld dienen. Voordat deze de eindgebruiker bereikt, heeft de inhoud een weg afgelegd van de mijnen via een netwerk van smelterijen, raffinaderijen, fabrikanten van subcomponenten en fabrieken, inclusief de eindmontage. Bij elke stap zijn er milieu- en sociale risico's, die vervolgens direct bij de inker worden neergelegd.

Pamela Brody-Heine, Senior Director van het Clean Electronics Production Network (CEPN), legt uit: “Het duidelijkste kenmerk van de elektronica-toeleveringsketen is de complexiteit ervan. Het komt vaak voor dat er meer dan een half dozijn lagen bij de elektronica-toeleveringsketen betrokken zijn en de relaties met leveranciers zijn vaak niet lineair. Hoe dieper in de toeleveringsketen, hoe uitdagender – bijna onmogelijk – het is om inzicht te hebben in welke praktijken worden toegepast,” zegt ze.

Het is buitengewoon moeilijk voor een afzonderlijke organisatie om alle toeleveringsrisico's met betrekking tot elektronica zelf te beheren en te volgen. Naast het enorme aantal betrokken stappen kan de productie worden verplaatst naar andere faciliteiten en kunnen de ingrediënten van chemische substanties die in de productie worden gebruikt, veranderen. Het monitoren van de dynamiek in de industrie en een veranderende toeleveringsketen gaat het vermogen van de meeste inkopers veruit te boven en vereist bovendien specialistische expertise.

class="img-responsive

Greenwashing: De praktijk waarbij valse of ongevifieerde claims worden gedaan over de milieuaspecten van een product

Bluewashing: De praktijk waarbij valse of ongevifieerde claims worden gedaan over de sociale aspecten van een product.

Wat ook belangrijk is om op te merken, is dat dit werk eveneens buiten het bereik en de capaciteit van een groot aantal keurmerken valt. Als gevolg hiervan wordt van inkopers die keurmerken gebruiken die niet verifiëren wat er in de productie gebeurt, verwacht dat ze vertrouwen op ongevifieerde zelfverklaringen van de fabrikanten. In veel gevallen blijken de resultaten lang niet nauwkeurig te zijn. Hoe kunnen inkopers, zonder aanwezigheid in fabrieken en testlaboratoria, weten of een product is vervaardigd onder omstandigheden van gedwongen overwerk of niet?

En hoe kunnen ze weten of een apparaat ongeteste, gevaarlijke chemicaliën bevat, of dat een werknemer in aanraking komt met een gevaarlijk oplosmiddel om het product schoon te maken voordat het wordt verzonden? Zonder verificatie zijn deze feiten eenvoudigweg niet beschikbaar.

Gegevens verzamelen, transparantie en het vinden van betere alternatieven is een grote uitdaging, zelfs voor ervaren inkopers. Milieu- en maatschappelijk verantwoorde eisen van inkooptteams maken een verschil in de IT-toeleveringsketen, maar er is bewijs nodig om niet alleen greenwashing, bluewashing en lege duurzaamheidsclaims te voorkomen, maar ook om te verifiëren dat werknemers worden beschermd en dat veiligere praktijken daadwerkelijk worden toegepast.