Dwangarbeid en schadelijke arbeidsomstandigheden kunnen in elke fase van de productie voorkomen – van mijnbouw tot de productie van onderdelen en de eindassemblage. Voor kopers rijst dan een belangrijke vraag: hoe kun je verantwoorde keuzes maken als de ernstigste risico's verborgen zijn in de toeleveringsketen?
Door Dmytro Kapotia, ondersteuning bij duurzame inkoop in Oost-Europa.
Een complexe uitdaging
Door de enorme complexiteit van de IT-sector is het moeilijk om te achterhalen waar materialen vandaan komen en hoe werknemers worden behandeld. Daarom kiezen veel kopers ervoor om maatschappelijke verantwoordelijkheid lokaal aan te pakken, waarbij ze vaak voorbijgaan aan zaken als moderne slavernij, eerlijke lonen en arbeidsomstandigheden die verband houden met de producten die ze inkopen.
Deze problemen liggen vaak verderop in de toeleveringsketens, ver van de plaats waar de producten worden verkocht en gebruikt. Daardoor ontstaat er een 'psychologische afstand' tussen consumenten, mensen die te maken hebben met moderne slavernij en managers van toeleveringsketens. Het negeren van deze risico's kan leiden tot verstoringen in de toelevering, reputatieschade en toekomstige belemmeringen voor markttoegang, maar wat nog belangrijker is: we hebben een morele verantwoordelijkheid ten opzichte van de mensen die hierdoor worden getroffen.
Een complexe uitdaging
Door de enorme complexiteit van de IT-sector is het moeilijk om te achterhalen waar materialen vandaan komen en hoe werknemers worden behandeld. Daarom kiezen veel kopers ervoor om maatschappelijke verantwoordelijkheid lokaal aan te pakken, waarbij ze vaak voorbijgaan aan zaken als moderne slavernij, eerlijke lonen en arbeidsomstandigheden die verband houden met de producten die ze inkopen.
Deze problemen liggen vaak verderop in de toeleveringsketens, ver van de plaats waar de producten worden verkocht en gebruikt. Daardoor ontstaat er een 'psychologische afstand' tussen consumenten, mensen die te maken hebben met moderne slavernij en managers van toeleveringsketens. Het negeren van deze risico's kan leiden tot verstoringen in de toelevering, reputatieschade en toekomstige belemmeringen voor markttoegang, maar wat nog belangrijker is: we hebben een morele verantwoordelijkheid ten opzichte van de mensen die hierdoor worden getroffen.
Door Dmytro Kapotia, ondersteuning bij duurzame inkoop in Oost-Europa.
Veelvoorkomende risicogebieden
- Grondstoffen – Kobalt en 3TG-mineralen (tin, wolfraam, tantaal, goud), vaak in verband gebracht met uitbuiting en kinderarbeid.
- Onderdelen en subassemblage – Overmatig overwerk, schuldslavernij, wervingskosten betaald door migrerende werknemers, onveilige werkomstandigheden.
- Eindassemblage en logistiek – Tijdelijke of studentenarbeid met inconsistente bescherming.
Vooruitgang op beleidsgebied — maar beperkt inzicht
De EU voert strengere eisen in op het gebied van mensenrechten en streeft naar een verbod op producten die met dwangarbeid zijn vervaardigd. Hoewel dit belangrijke stappen zijn, blijft de daadwerkelijke handhaving moeilijk. Toeleveringsketens zijn vaak lang, gefragmenteerd en grotendeels onzichtbaar, met veel onderleveranciers in landen waar de arbeidswetgeving zwak is of niet goed wordt gehandhaafd.
Waarom het moeilijk is om alleen te handelen
Zelfs voor grote kopers is het uiterst moeilijk om de naleving in de hele toeleveringsketen te controleren. Dit zou dure audits vereisen en het bijhouden en opvolgen van corrigerende maatregelen is zeer arbeidsintensief.
Hefboomwerking is ook een probleem. Eén koper, of zelfs een groep kopers, heeft zelden genoeg invloed om de praktijken te veranderen bij fabrieken die aan tientallen wereldwijde merken leveren.
Ten slotte, zoals een recent artikel in het Journal of Purchasing and Supply Management aangeeft, vereist het identificeren (nog voordat er iets aan gedaan wordt!) van moderne slavernij in toeleveringsketens de betrokkenheid en samenwerking van verschillende actoren met een breed scala aan expertise, financiering, toegang en legitimiteit. Certificerings- en controle-instanties worden erkend voor hun belangrijke rol in dergelijke samenwerkingsverbanden tussen meerdere belanghebbenden.
Hoe TCO Certified het aanpakken van risico's op moderne slavernij
Als wereldwijde duurzaamheidscertificering TCO Certified de reikwijdte van sociale inkoopvereisten dieper in de toeleveringsketen uitbreiden dan welke individuele koper dan ook:
- Verplichte sociale criteria
Gecertificeerde producten moeten voldoen aan criteria die zijn gebaseerd op lokale en internationale arbeids- en gezondheids- en veiligheidswetgeving, evenals op het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind. - Onafhankelijke verificatie
De naleving wordt gecontroleerd en opgevolgd door onafhankelijke geaccrediteerde deskundigen, waardoor het risico op 'green-/bluewashing' wordt verminderd en ervoor wordt gezorgd dat werknemers daadwerkelijk worden beschermd. - Follow-up van corrigerende maatregelen
Non-conformiteiten moeten binnen bepaalde termijnen worden opgelost, zodat problemen niet alleen worden geïdentificeerd, maar ook worden aangepakt. - Transparantie en verantwoordingsplicht
De criteria vereisen dat belangrijke leveranciers worden genoemd en dat het senior management verantwoordelijk wordt gesteld voor de naleving van de supply chain, waardoor risico's in de loop van de tijd beter kunnen worden opgespoord en voorkomen. - Lijst met door TCO Certified fabrieken
Fabrieken worden op basis van hun duurzaamheidsprestaties in risicocategorieën ingedeeld. Fabrieken die aan de eisen voldoen, blijven goedgekeurd; fabrieken die niet aan de eisen voldoen, worden verwijderd. Dit stimuleert verbeteringen op de lange termijn en stelt IT-merken in staat om meer verantwoorde fabrieken te selecteren, waardoor een zakelijke stimulans voor duurzaamheid ontstaat.
Door TCO Certified integraal onderdeel van het aankoopproces te maken, kunnen IT-inkopers verder gaan dan beloften op papier en concrete stappen ondernemen om de risico's van moderne slavernij in de toeleveringsketen te verminderen.
Voor meer informatie over de huidige criteria voor de toeleveringsketen — en hoe deze in toekomstige generaties zullen worden uitgebreid — zie onze Roadmap for Sustainable IT.
