W jaki sposób można wdrożyć zasady gospodarki o obiegu zamkniętym w procesie zakupu i użytkowania laptopów? Jak jednocześnie ograniczyć emisję gazów cieplarnianych i zaoszczędzić pieniądze? Wysłuchaliśmy opinii ekspertów w tej dziedzinie i przeanalizowaliśmy dane. Znajdziesz tu praktyczne, oparte na badaniach naukowych porady dotyczące kluczowych kwestii, takich jak przedłużanie żywotności produktów, efektywność energetyczna oraz powody, dla których warto dobrze się zastanowić przed oddaniem sprzętu do recyklingu.
Każdego roku na całym świecie produkuje się i sprzedaje około 275 milionów laptopów. Chociaż ich produkcja wymaga znacznych nakładów energii oraz wielu ograniczonych zasobów naturalnych, ich okres użytkowania jest często krótki. Typowa umowa dotycząca sprzętu IT opiera się na trzy- lub czteroletnim cyklu użytkowania. Po upływie tego czasu wiele organizacji boryka się z trudnościami związanymi z utylizacją produktów, a wiele z nich trafia do odpadów elektronicznych, mimo że nadal w pełni funkcjonują. Taki sposób postępowania z produktami IT jest sprzeczny z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym, zgodnie z którą produkty powinny być użytkowane tak długo, jak to możliwe, aby oszczędzać zasoby i zachować ich wartość. Dobrą wiadomością jest to, że rośnie potrzeba wdrażania bardziej zrównoważonych praktyk. Jednak w trakcie cyklu życia laptopa trzeba podjąć wiele decyzji i nie zawsze łatwo jest określić, co jest najlepszym rozwiązaniem. Zajęliśmy się tą kwestią, aby wyjaśnić, jaki jest najbardziej odpowiedzialny sposób zarządzania laptopami. W jaki sposób organizacje mogą zmniejszyć wpływ na środowisko i przyczynić się do promowania cyklu życia opartego na zasadach gospodarki o obiegu zamkniętym?
Recykling — mniej korzystne rozwiązanie w gospodarce o obiegu zamkniętym
Teoretycznie recykling może wydawać się realnym sposobem na odzyskanie metali szlachetnych i innych materiałów z laptopa. W rzeczywistości jednak w procesie recyklingu odzyskuje się obecnie bardzo niewielką część surowców zawartych w naszych produktach IT. Po pierwsze, tylko około 20 procent światowych odpadów elektronicznych faktycznie trafia do kontrolowanych zakładów recyklingowych. Reszta może trafić na wysypiska śmieci, zostać spalona lub nielegalnie wywieziona do regionów, w których przepisy dotyczące odpadów elektronicznych są słabe lub w ogóle nie istnieją.
Nawet w przypadkach, gdy produkt trafia do kontrolowanego zakładu recyklingowego, materiały zazwyczaj tracą na wartości lub są całkowicie tracone. Istnieje kilka przyczyn takiego stanu rzeczy. Laptopy zawierają dużą liczbę materiałów, a zakłady recyklingowe zazwyczaj nie są w stanie odzyskać ich wszystkich. Materiały występujące w bardzo niewielkich ilościach są trudne i kosztowne w wydobyciu. Metale ziem rzadkich i minerały z regionów ogarniętych konfliktami, takie jak tantal, są często stosowane w niewielkich ilościach i w wielu przypadkach nie są w ogóle odzyskiwane. Metale, takie jak złoto, kobalt i pallad, są odzyskiwane podczas recyklingu jedynie częściowo i aby zaspokoić popyt, muszą być nieustannie wydobywane z kopalń. Materiałem, który często traci na wartości podczas procesu recyklingu, jest tworzywo sztuczne. Efektem końcowym jest produkt o niższej jakości, powstały w wyniku „downcyklingu”. Tworzywa sztuczne w laptopach mogą również zawierać szkodliwe środki zmniejszające palność oraz plastyfikatory, które podczas procesów recyklingu wywołują szkodliwe skutki zdrowotne i sprawiają, że materiały te nie nadają się do wykorzystania w nowych produktach.
Metody recyklingu nieustannie się rozwijają, a w niektórych najnowocześniejszych zakładach materiały pochodzące z recyklingu charakteryzują się wyższą jakością, a w niektórych przypadkach są nawet porównywalne z surowcami pierwotnymi. Te materiały wyższej jakości można ponownie wykorzystać do produkcji tego samego rodzaju produktów, z których pochodziły, co stanowi spełnienie jednego z kluczowych założeń gospodarki o obiegu zamkniętym. Jednak takich zakładów jest bardzo niewiele, a wdrożenie tych rozwiązań na szeroką skalę zajmie trochę czasu. Na razie należy skupić się na jak największym ograniczeniu powstawania odpadów elektronicznych.
Konstrukcja notebooka zapewniająca dłuższą żywotność
Chociaż przedłużenie okresu użytkowania laptopów jest niezbędne do ograniczenia wpływu sektora IT na klimat, nie wszystkie z nich są zaprojektowane z myślą o długiej żywotności. Kwestie związane z obiegiem zamkniętym i cyklem życia produktu należy uwzględnić już na samym początku — na etapie projektowania i produkcji. Obecnie zbyt wiele produktów trafia na śmietnik, ponieważ łatwo ulegają uszkodzeniom i trudno je naprawić lub zmodernizować.
Laptop jest urządzeniem przenośnym, dlatego musi być wytrzymały, odporny na zużycie oraz wysokie i niskie temperatury. Kluczowe podzespoły muszą dać się wymienić, więc produkty powinny dać się rozmontować, a części zamienne muszą być dostępne. Ważna jest również jakość baterii — produkty często wymienia się z powodu słabej wydajności baterii.
Wykład główny: Gospodarka o obiegu zamkniętym w praktyce
Kryteria określone w dokumencie „ TCO Certified ” umożliwiają wdrażanie rozwiązań opartych na gospodarce o obiegu zamkniętym
W 2020 roku wyprodukowano około 48 milionów notebooków posiadających certyfikat zgodności z programem „ TCO Certified ” (8. generacji). Produkty te spełniają kompleksowy zestaw kryteriów zrównoważonego rozwoju, których celem jest promowanie podejścia opartego na obiegu zamkniętym w zakresie produkcji i użytkowania produktów IT. Aby zapewnić długą żywotność, certyfikowane produkty muszą być trwałe i umożliwiać modernizację, a także być łatwe do naprawy i recyklingu. Notebooki spełniające rygorystyczne wymagania programu „ TCO Certified ” (8. generacji) mają wszelkie predyspozycje do długiej żywotności.
Gdyby wszystkie certyfikowane laptopy wyprodukowane w 2019 roku były użytkowane przez sześć lat zamiast czterech, pozwoliłoby to na zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych o około 6 230 400 000 kg ekwiwalentu dwutlenku węgla. Odpowiada to średniemu rocznemu śladowi węglowemu 1 391 000 osób.
Wniosek 1
Wydłużenie okresu użytkowania produktów ogranicza emisję gazów cieplarnianych
Wniosek 2
Emisje są niższe, gdy laptopy są modernizowane zamiast wymieniane
Wniosek 3
Zakup nowych produktów nie rekompensuje emisji powstających podczas produkcji
Wniosek 4
Rozwiązania oparte na obiegu zamkniętym są lepsze również z finansowego punktu widzenia
Jest to zaktualizowana wersja artykułu opublikowanego pierwotnie w naszym raporcie „Impacts and Insights: Circular IT Management in Practice”.

Aby określić najlepszy sposób ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, należy wiedzieć, w jaki sposób i kiedy powstają te emisje. Przeanalizowaliśmy 15 raportów dotyczących śladu węglowego 14-calowych notebooków klasy biznesowej firm Dell, Lenovo i HP, powszechnie wykorzystywanych na całym świecie w zastosowaniach komercyjnych, oraz przeprowadziliśmy wywiad z Siddharthem Prakashem, starszym badaczem w niemieckim Oeko-Institut, specjalizującym się w politykach i instrumentach na rzecz zrównoważonej konsumpcji i produkcji. Zbadaliśmy emisję gazów cieplarnianych powstającą podczas produkcji, dystrybucji, użytkowania i utylizacji oraz wpływ zakupu nowych, bardziej energooszczędnych notebooków na emisję gazów cieplarnianych w porównaniu z przedłużeniem okresu użytkowania istniejącego urządzenia. Łącząc wszystkie te źródła informacji, w naszej analizie doszliśmy do wniosku, że zdecydowana większość gazów cieplarnianych jest emitowana na etapie produkcji. W scenariuszu, w którym laptop jest użytkowany przez cztery lata, całkowity ślad węglowy wynosi 299 kg w całym cyklu życia urządzenia. Z tej ilości 79,8 procent gazów cieplarnianych jest emitowanych na etapie produkcji, 6,8 procent podczas transportu, 13,2 procent w fazie użytkowania oraz 0,2 procent na końcu cyklu życia.
Dla większości użytkowników korzystających ze standardowego oprogramowania laptopy mogą sprawnie działać przez co najmniej sześć lat bez konieczności modernizacji sprzętu, takiej jak wymiana dysków twardych, pamięci lub baterii. Czasami jednak, zwłaszcza w przypadku użytkowników korzystających z oprogramowania wymagającego większej wydajności, konieczna jest modernizacja sprzętu, aby przedłużyć żywotność notebooka. Jak wpłynie to na emisję gazów cieplarnianych?
Wiele produktów elektronicznych staje się coraz bardziej energooszczędnych, a w niektórych przypadkach zakup nowego sprzętu faktycznie stanowił sposób na zmniejszenie wpływu produktu na środowisko w trakcie jego cyklu życia. Czy tak samo jest obecnie w przypadku laptopów?
Zakup nowego sprzętu informatycznego w ramach krótkich cykli umownych wiąże się z wysokimi kosztami. Często jest to bardziej kosztowne, niż musiałoby być, zwłaszcza w erze zamówień opartych na „najlepszej wartości ogólnej”, gdzie oprócz ceny produktu uwzględnia się takie czynniki, jak zrównoważony rozwój i koszt cyklu życia. Ponadto traktowanie używanych produktów IT jako odpadów zamiast przedłużania ich żywotności lub nawet odsprzedaży stanowi straconą szansę na oszczędności i uzyskanie dochodu. Przedłużając okres użytkowania z trzech do sześciu lat, koszt zakupu i eksploatacji kompletnej stacji roboczej można w rzeczywistości obniżyć o 28 procent, czyli 527 euro (570 dolarów amerykańskich), w okresie 10 lat, nawet po uwzględnieniu kosztów modernizacji 50 procent notebooków poprzez wymianę pamięci RAM, dysku SSD i baterii. Oszczędności obejmują również niższe koszty zakupu produktów oraz koszty związane z zarządzaniem procesem zaopatrzenia, gdy notebooki są kupowane w dłuższych odstępach czasu.